Mikel Unanue (Argazkia: Mikel Goñi)
Esku pilotan izen handia izan zen Mikel Unanuerena (Añorga, 1968). Esku husna jokatzeari utzi bazion ere, pilotalekua ez du albo batera utzi; orain, pala motzean aritzen da, han eta hemen, oraindik ere frontoian «ondo» pasatzen duelako. Gainerakoan, batez ere, telebistaz jarraitzen ditu txapelketak: «Familia eta beste kontu batzuk badaudelako».
Pilotalekuetan profesional gisa emandako urteetatik gehien gogoratzen dena txapelak direla dio Unanuek: «Txapela irabaztea gorenekoa da. Nire lehen txapela binakakoa izan zen, eta oso oroimen polita neukan. Baina, bakarka lau t’erdikoa txapela irabaztea, nahiz eta buruz-burukoa ez izan, partidarik arrakastatsuena izan zen; gutxienez nik balio gehien eman niona».
1999an jantzi zuen Lau t’erdiko Txapelketako txapela. Ordutik hamabi urte igaro dira, baina egun, balio gehiago duela dirudi: «Lehen Lau t’erdiko Txapelketa betegarri bat zela zirudien. Frontoi osoko buruz burukoan baliabide gehien dauzkatenak ibiltzen dira ondoen; baina, lau t’erdikoa ere oso fisikoa eta oso teknikoa da. Finaletara beti iristen dira unean uneko onenak». Kaiola deitutakoan, tanto bakoitzean lauzpabost pilotakada izan beharrean, zortzi-hamar jokatzen dira. Horregatik borroka gehiago ikusten dela deritzo Unanuek.
Kanpotik jarraitzen du Unanuek pilota gaur egun. «Batez ere, txapelketak jarraitzen ditut, lehia asko gustatzen zaidalako». Frontoira, berriz, gutxitan joaten da: «Familia eta beste kontu batzuk dituzunean zaila da. Telebistaz jarraitzen ditut txapelketak».
Profesionalki jokatzeari utzi zionean, esku husna jokatzeari ere utzi zion. «Utzi nuenetik ez ditut takoak behin ere jarri, eta eskuz ez dut partidarik jokatu. Zer edo zer umearekin, pilota goxoekin, baina jokatu jokatu, inoiz ez». Haurrak aitaren bidea jarraituko duen galdetuta ez duela uste dio añorgatarrak: «Nire helburua beraiek kirola egitea da, edozein kirol, baina ez pilotan aritzea».
Palan aritzen da orain: «Erretiratu nintzenean paletan aritzea eskaini zidaten. Txapelketetan aritu ginen, eta nahiko ondo aritu nintzen. Baina gerrialdean minduta gelditzen nintzen. Horregatik aldatu genuen eta pala motzean hasi ginen». Pilotalekuko kokapena ere aldatu du Unanuek: «Aurreko aldean aritzen nintzen eta orain atzera pasatu naiz. Hori ere exijentea da, baina gorputzarentzat hobea da; gutxiago sufritzen dut. Eta oso ondo pasatzen dut. Oraindik ere ondo pasatzen dut frontoian».
Txikitan frontoian hasi eta, bertan jarraitzeko gogoz dago: «Egindako kirol guztia pilotarekin egin dut. Gero ogibidea izan dut, eta, oraindik, gustuko dut. Korrika egitera joatea ez zait gustatzen kargatuta gelditzen naizelako. Kontrolatzen dudan zerbait da frontoia eta horrez gain dibertigarria da niretzat». Barrez, pala ezkerrarekin heltzen duela ere aitortzen du.
Esku pilota ez ezik, ogia ere utzita
Artean profesionaletan aritzen zela, ogia ere partitzen zuela jakitean harritu egiten ziren zale asko. Ogia banatzearena ere historia da, ordea. «Hori ere utzi nuen. Hori pilotaria nintzenean egokitu zitzaidan. Orduan aitak zuen okindegia eta anaiak, osabak eta laurok egiten genuen lan. Horrekin anaia gelditu da eta daukadan altzari dendan gelditu naiz ni». Bereziki adinekoei begirako altzariak saltzen dituzte; garabiak, ohe artikulatuak eta abar.
Jolasteko frontoiaz galdetuta zalantzarik ez du egiten: «Debuta egin nuen Zarauzko Zinema pilotalekua. Txikia zen oso, zazpi zortzi koadro besterik ez zituen eta oso pilota zaharrekin jokatzen genuen bestela denak errebotera joaten zirelako». Ikusle gisa, berriz, Eibarko Astelena du nahiago.
Pilotaleku horretan ikusteko pilotariak aukeratzeko garaian berriz, zera dio: «Lehenagoko jendea ikustea gustatuko litzaidake, Gallastegi edo Atano III.a; Retegi, edo oraingo Irujo zein Aimarren aurka».
Frontoi osoan, esku husnako txapelketako finalean zein aurkari aukeratuko lukeen galdetuta ere, azkar ematen du erantzuna Mikel Unanuek: «Inoizko onenaren aurka jokatuko nuke gustura, Retegiren kontra, esaterako».
