Patetismoaren ederrarena
'Los domingos mueren más personas' filma. 
Los domingos mueren más personas
Zuzendaria: Iair Said · Urtea: 2024 · Herrialdea: Argentina–Italia–Suitza.
Iair Said zuzendari eta gidoigilearen —istorioaren protagonista ere bada— bigarren film luzea, aitaren heriotzaren ondoren egindako hausnarketetan oinarritutakoa: tragikomedia konbentzional eta kostunbrista, eutanasia, zahartzaroa edo bakardadearen moduko gai arantzatsuei umore sotilez heltzen diena.
David, langile klaseko gazte judutar homosexuala, Europatik Buenos Airesera itzuliko da, osaba hil zaiolako. Senidearen agurrari aurre egin beharrarekin nahikoa ez, eta amak aitaren arnasgailua deskonektatzea erabaki duela jakingo du. Aspalditik egoera begetatibo iraunkorrean —koma itzulezina— aurkitzen den gizona bizirik mantentzen duen haria etetera doala, alegia. Buenos Airesen egunak aurrera doazen bitartean, amarekin duen elkarbizitza intimoaren espektatibak bete, eta estutasun existentziala betetzeko gogo biziaren artean dantzari arituko da, aita bisitatzera joatearen aukerari izkin egiten dion bitartean.
Filmaren plano bakoitzak islatzen duen arintasunean eta patetismoan bada zerbait erakargarria. Zuzendariak badaki, eta lehen eszenatik jolasten du horrekin: bere aurkezpen gutuna da. Larriak izan zitezkeen kontu pertsonal horiek guztiak, arin bilakatzen dira Saiden filmean, dena komediaren iragazkiaz ikusiko balu bezala, eta horren adibide dira protagonistaren sexu bulkadak, une zailenetan, bizitzari gogor eusteko helduleku gisa darabilzkienak.
Finean, ideia desberdinen lotura da filma, inongo kontakizun haririk jarraitu gabe agertzen doazenak: David lodia da, homosexuala eta judutarra; harreman arraro samarra du sexuarekin eta beldurra dio ondo maitatua ez izateari eta, ondorioz, bakarrik gelditzeari. Ez dirudi ezaugarri horiek elkarren arteko lotura berezirik dutenik, edo bereziki esanguratsuak direnik ere ez; baina, era berean, guztiak ezinbestekoak dira pertsonaia eta istorioa ulertzerako orduan.
Argi dago emozioekin jolastu nahi duen film baten aurrean gaudela, bizitzaren inguruan hausnartzera eraman nahi gaituen saiakera. Eta, akaso, hori du sekretua: norberak hoberen datorkion horri heldu behar diola, eta, ahal dela, eramaten utzi.
