Glamour frantziarraren eta luxuaren aitzindari
Zubieta kaleko 22. zenbakian, goi mailako ostalaritzaren ikur nagusietako bat egon zen hamarkadetan: Gran Hotel Continental. Londres eta Maria Cristina hotelekin batera, 'belle époque' garaian sortutako hiriko hotel luxuzkoenen hirukotea osatu zuen.
Gran Hotel Continental, XIX. mendean.Gure Gipuzkoa 
XIX. mendearen amaieran, Donostiak bere harresiak bota berri zituen eta frantziar estiloko glamourrari eta berrikuntza teknologikoari egin zion leku. Testuinguru horretan, 1876an Hotel du Palais —egungo Londres hotela— inauguratu ondoren, hiriak bazuen beste luxuzko ostatu baten premia. Hala, Agustin Galindez politikari errepublikanoak eraikuntza proiektu bat aurkeztu zuen udaletxean, 1880an. Lanek lau urte inguru iraun zuten, eta 1884ko maiatzaren 15ean, luxurako ate berriak ireki ziren Gran Hotel Continentalenak.
Ukitu frantsesa
Inaugurazio eguna garaiko handien bilgune izan zen. Orduko Aurrekoetxea alkatea, diplomatikoak eta mundu ekonomikoko kargu publiko nagusiak elkartu ziren hotelaren dotorezia goraipatzeko. Izan ere, xehetasun bakoitza frantziar estiloko modurik finenean diseinatuta zegoen, Miarritzeko ereduari jarraituz. Diseinuaren arduraduna Jose Goicoa arkitektoa izan zen, hiriari ukitu frantziar handiena eman zion gizon bera; bere eskuetatik sortu ziren, baita ere, Bretxa zein San Martin merkatuak eta aldundiaren eraikina, besteak beste.
Garai hartako ostalaritzan ohitura zenez, fidagarritasun eta estiloaren islada gisa, goi mailako ardurak —zuzendaritzak, gehienbat— frantziarren esku jartzen ziren. Emile Lestgarens, Pierre Hourcade eta, azkenik, 1894an, François Estrade ostalaria izan ziren hoteleko zuzendariak, beste batzuen artean.
Hiriko lehen igogailua
Gaur egun harrigarria iruditu arren, garai hartan Grand Hotel izendapena jasotzeak berekin dakarren luxua oso ezberdina zen. Continentalek hiriko lehen igogailua eduki zuen (baita Espainiako estatuko lehenengoetako bat ere), eraikinaren hirugarren solairuraino igotzen zena. Garaiko asmakizun iraultzaile honi esker, goiko solairuetako gelen balioa biderkatu egin zen, bezero aberatsek ez baitzuten eskailerarik igo behar.
Hala ere, erosotasun moderno haiek badute euren alderdi iluna, gaur egungo begiekin ikusita: hotelak ez zuen bainugelarik, ezta komunik ere, geletan. Solairu bakoitzean hiru komun eta bainuontzi bakarra zeuden, gonbidatu guztientzat.
Kontxako pasealekua, hotela parean, XIX. mendean.Gure Gipuzkoa
Lehiari aurre
Mende berriaren etorrerak eta lehiakide indartsuen agerpenak hotela berritzera behartu zuten Estrade zuzendaria, eta bera karguan zegoela gertatu ziren aldaketarik nabarmenenak. 1904 eta 1905 urteen artean, Francisco Urcola arkitekto donostiarrak hotelaren ganbaretan logela gehiago egin zituen, eta beheko solairuan patio ireki bat eta leihate handiak eraiki zituen jantokian, Kontxako hondartzara begira.
Baina erronkarik handiena 1911n iritsi zen: Maria Cristina hotela irekitzear zegoen. Errege-erreginen eta aristokraziaren arreta ez galtzeko, Continentalek alboko bi etxe erosi eta 60 gela berri gehitu zituen, itxura erabat birmoldatuz. Handik gutxira, izena ere aldatu eta Continental Palace bihurtu zen. Geroago, 1922an, Georges Marquetek —Donostiako Kasinoa eta Hipodromoa ustiatzen zituen handikiak— hotelaren kontrola hartu zuen, Hotels Europeens sozietatearen bidez.
Emakume baten gidaritza
36ko gerraren ostean, hotelak aro berezi bat bizi izan zuen Maria Eugenia Duporten zuzendaritzapean. Garai hartan, hotel nagusi baten gidaritzan emakume bat egotea ezohikoa zen arren, Duportek profesionaltasun eta dotorezia handiz zuzendu zuen etxea, 1968an erretiratu zen arte. Bere agintaldian egin zen, hain zuzen ere, azken erreforma handia (1960-1961): fatxadak berritu eta, mende erdi beranduago, gela guztietan bainugela jartzea.
Juan Jose Berges azken zuzendariaren gidaritzapean iritsi zen amaiera. 1972ko irailaren 30ean, Continental Palacek betiko itxi zituen ateak. Hiria jasaten ari zen hotel krisi handiaren ondorioz, jabe berriek eraikina zaharberritzeko edo berriro altxatzeko proiektua baztertu zuten.
Gaur egun, Kontxako pasealekutik gertu dabiltzan herritarrek eta turistek Zubieta kaleko 14tik 22ra bitarteko etxebizitza bloke modernoa ikusten dute soilik. Baina horma horien azpian, Donostiako belle époque garaiko luxu, festa eta sekretu gehien gorde zituen hotelaren memoria dago bizirik.
