Koroako harribitxia
Urte berri bat hasi berri dugu, nahi eta helburu berriekin betetako datak dira, baita borrokan jarraitzekoak ere.
Balantzea egin dugu. Badakigu nondik gatozen. Eta zerbitzu publikoetan egiturazko aldaketarik ez badago, badakigu nora goazen. EAJ eta PSE buru dituzten gobernu autonomiko, foral eta munizipalak zerbitzu publikoak desegiteaz arduratzen ari dira, osasunaren eta hezkuntzaren moduko funtsezko zerbitzuekin ikusten ari gara azken hamarkadotan, enpresa pribatuak finantzatuz diru publikoarekin, eta horrek zerbitzu publikoen narriadura larria eragiten du gure hirian ere.
Osasun publikoaren kasuan, ikusi ahal izan dugu bertako profesionalak, gizarte osoarekin batera, mobilizatzen aritu direla azken urteotan. Gogoratu behar da ez dela berria orain dela bost urte pandemiak eragin zuen pisua jasan ondoren sektorean jasan den narriadura. Duela denbora bat Urkullu jaunak “koroako harribitxia” deitu zuena, profesional batzuen ahaleginarekin mantentzen da, izan ere, urte oso gogor batzuen ondoren, leher eginda daude eta Eusko Jaurlaritzak trukean ezer eman gabe exijitzen jarraitzen duela ikusten dute. Euskadi osoan errepikatzen den egoera baten aurrean gaude.
Azken urtearen balantzea eginez, ziur nago pertsona eta familia batzuek egunak, asteak eta hilabeteak igaro dituztela Donostia Ospitalean, hainbat zirkunstantzia direla medio, eta eguneroko errealitatea eta errealitate berri horrek dakarrena bizi ahal izan dutela. Ospitalean zaudela, sistemak dituen gabezia materialak ikusten dituzu, baita, hala eta guztiz ere, langileak nola saiatzen diren denera iristen ere. Jakina, profesionalen ahalegina aitortu behar da, eta, zalantzarik gabe, aintzatespen handia sistemak dituen gabeziak ordezkatzen dituzten familiei.
«Ospitalean zaudela, sistemak dituen gabezia materialak ikusten dituzu, baita, hala eta guztiz ere, langileak nola saiatzen diren denera iristen ere»
Oinarrizko materiala dago, hala nola komuneko aulkiak, etengabe puskatzen dena eta ez dena berriz jartzen. Konponbidea: zinta itsasgarri pixka bat jartzea. Garai batean Torax izena zuen ospitaleko zonako gela askotan, gaur egun Errehabilitazio gunea dena, geletako komunak urez betetzen dira.
Mugikortasun arazoak dituzten eta garbiketarako eta dutxarako laguntza behar duten eremu horretako pazienteek badakite han ez dutela eguneko dutxarik jasotzen, ez dagoelako langile nahikorik. Familiak dira, azkenean, eginkizun hori beren gain hartzen dutenak, sistemaren gabeziak betez.
Egoera zailetatik pasatzen ari diren pertsonez ari gara, hainbat hilabetez ospitaleratuta egon daitezkeen epe luzeko errekuperazioak behar dituzten iktus gisako lesioetatik sendatzen ari diren pertsonez.
Azken asteotan, Eusko Jaurlaritzak mila milioitik gora inbertsio iragarri ditu Osakidetzarentzat datozen urteetarako, Olentzeroren oparia balitz bezala, azpiegitura handietarako. Neure buruari galdetzen diot: zer geratuko da hainbeste behar diren zaintza ikusezinetarako?
Bitxi gutxiago eta zerbitzu bat eskaintzeko berme gehiago, non guztiek, profesionalek eta pazienteek beren eskubideak aitortuta izango dituzten eta pertsona guztiei zaintza duina emango zaien.
