Kontuak esan, idatzi eta gozatu
Ieltxok antolatutako idazketa tailerra kultur etxean izan zen, larunbat goizez. Bost ikasle eta irakasle bat –Nerea Loiola-, liburuak zituen mahai baten bueltan. Ikasleek idatzi zituzten irakasleak planteatutako bost ariketak. Kontakizun bera ikuspuntu desberdinetatik kontatzen ikasi zuten, adibidez.
Nerearen motxilatik atera naute eta mahaiaren gainean jarri. Liburu gaztea naiz baina mahaia hotz dago. Niri buruz aritu dira, idazketari buruz hitz egiten dudala, irakurtzeko erraza naizela… Oso ondo, baina, pena eman dit motxila uztea: sekulako gaileta usaina zegoen bertan!
“Esistitzen ez den zerbaiten usaina zerrendatu” esan zigunan Nereak; “bost minutu dituzue”. Ai ama! Hantxe hasi gintunan “amorruaren usaina, gosearena, oporrena…” “Eta orain mansio huts eta zahar bat zarete, eta norbait sartu zaizue; eman aginduak. Beste 5 min.” Eta gu berriz “piztu tximinia eta erre bertan lotsa”, “astindu nire oholak, dantza eginez”… “Eta orain zerrendatu honen amaiera: ez nekien…”. Nik ez nekien… hainbesteko irudimena geninanik!
Ongi irabazitako atsedena izan zuten, noski. Elkartera jaitsi ziren eta lagun artean kontu-kontari ibili ziren. Idaztea kontuak esatea baita. Asmatuek zein bene-benetakoek: denek omen dute neuronen artean trabatuta geratu diren oroi-tzapenetatik zerbait. Gailetak gorriak, marroiak, zuriak, politak eta mundialak: gozatu egin zituzten ikasle prestuek, ikastaroa bezainbeste.
Ieltxok antolatutako idazketa tailerra kultur etxean izan zen, larunbat goizez. Bost ikasle eta irakasle bat –Nerea Loiola-, liburuak zituen mahai baten bueltan. Ikasleek idatzi zituzten irakasleak planteatutako bost ariketak. Kontakizun bera ikuspuntu desberdinetatik kontatzen ikasi zuten, adibidez.
Nerearen motxilatik atera naute eta mahaiaren gainean jarri. Liburu gaztea naiz baina mahaia hotz dago. Niri buruz aritu dira, idazketari buruz hitz egiten dudala, irakurtzeko erraza naizela… Oso ondo, baina, pena eman dit motxila uztea: sekulako gaileta usaina zegoen bertan!
“Esistitzen ez den zerbaiten usaina zerrendatu” esan zigunan Nereak; “bost minutu dituzue”. Ai ama! Hantxe hasi gintunan “amorruaren usaina, gosearena, oporrena…” “Eta orain mansio huts eta zahar bat zarete, eta norbait sartu zaizue; eman aginduak. Beste 5 min.” Eta gu berriz “piztu tximinia eta erre bertan lotsa”, “astindu nire oholak, dantza eginez”… “Eta orain zerrendatu honen amaiera: ez nekien…”. Nik ez nekien… hainbesteko irudimena geninanik!
Ongi irabazitako atsedena izan zuten, noski. Elkartera jaitsi ziren eta lagun artean kontu-kontari ibili ziren. Idaztea kontuak esatea baita. Asmatuek zein bene-benetakoek: denek omen dute neuronen artean trabatuta geratu diren oroi-tzapenetatik zerbait. Gailetak gorriak, marroiak, zuriak, politak eta mundialak: gozatu egin zituzten ikasle prestuek, ikastaroa bezainbeste.
