Bizitza osoa egun batean
(from left) Prisca (Vicky Krieps), Maddox (Thomasin McKenzie), Guy (Gael García Bernal) and Trent (Luca Faustino Rodriguez) in Old, written and directed by M. Night Shyamalan.
Credit: Phobymo/Universal Pictures 
Vicky Kriepsek eta Gael Garcia Bernalek antzeztutako senar-emazteak bolada zaila igarotzen ari dira, krisia dibortzioan amaitzeko arriskuarekin. Hala, agian familian (haien bi seme-alabekin) azken oporrak izango dituztenak igarotzera joango dira tropikoko resort batera, han egoera birplanteatzeko beharbada, hausnarketa existentzialetarako denbora izateko. Baina ezusteko norabidea hartuko du bidaiak, eta lasaigarria behar zuen oporraldia amesgaizto itogarri bihurtuko da, banatzear dauden bikote askoren azken egunetan gertatu ohi den bezala.
Hala ere, Krieps eta Garcia Bernalen pertsonaiek ez dute batak bestea arerio izango (ez literalki, behintzat), eta beldurrezko pelikula gehienetan bezala, familia barruko gatazkak kanpoko elementu fantastiko batean gorpuztuko dira. Kasu honetan, munstroa lokalizazioa bera da, paradisuko hondartza bat, eta bertan igarotzen den segundo oro. Filmaren lehen zatian erakusten zaizkigun pistekin, laster suma dezakegu hondartzan denbora azkarrago igarotzen dela: han 30 minutu igaroz gero, urtebete zahartzen da pertsona (beraz, hondartzako egun oso bat 50 urteren baliokidea da). Pertsonaiei gauzak zailago jartzeko, etorritako bidetik bueltatzea ezinezkoa izango zaie. Nola egingo dute, bada, ihes denboraren atzaparretatik?
Frederik Peeters eta Pierre Oscar Levyren The Landcastle nobela grafikoan oinarrituta, M. Night Shyamalanen azken filmak The Twilight Zone edota Black Mirror telesailetatik irten zitekeen ideia horrekin egiten du jolas. Pertsonaien bizitza osoak bi ordutara sinplifikatuz, haien gorputzak atzera kontaketa erlojutzat hartzea suspenserako abiapuntu paregabea da. Begi bistan da generoan soberako eskarmentua duela zuzendariak (The Sixth Sense (1999), Signs (2002), The Village (2004)… klasiko garaikideak egin ditu). Old-ek ere bere filmografiako beste istorio fantastiko eta sinestezin batzuen itxura du, baina, oraingoan ere, ondo harilkatzen ditu kontakizuneko misterioak amaieran, ezusteko bira interesgarri batekin.
Behin baino gehiagotan, ikusleak istorioarekiko sinesgogortasuna bigundu egin beharko du gertakizunen logikarekin (edo logika faltarekin) frustratu nahi ez badu. Zientzia-fikzioaren barne-logika ez da batere sendoa, eta pertsonaien erabakietan ere hamaika kontraesan agertzen dira. Hala eta guztiz ere, kontuan hartu beharra dago zentzugabekeria horiek guztiak beldurrezko generoaren kodearen parte direla jada. Izan ere, klixeak, gehiegizko azalpenak eta zintaren infantilismo orokorra horren dira esajeratuak batzuetan, non zuzendariak generoaren parodia kontziente bat egiteko asmoa duela dirudien.
Nire ustez, denborarekin jolasteko aukerak ematen dio indarra filmari, eszenatik eszenara salto handiak egiteko ahalmenak: nerabezarotik helduarora, helduarotik zahartzarora, zahartzarotik heriotzera… bidean, fase horiekin batera doazen akatsak eta ikasketak erakutsiz. Horrela, genero filma abiapuntu hartuta, interesgarria da Shyamalanek egiten duen bizitza-parabola abstraktuaren iradokizuna. Dibortziatzera doan bikotearen azken egunak bizitza oso bat bihurtuko dira bat-batean; gauzak bestela joan izan balira gerta zitekeenaren espektro poetikoa.
