Donostian 22 gertakari LGTBIfobo izan ziren iaz, gehienak homofoboak
Ane Oiarbidea Berdintasun zinegotzia, udaletxeko prentsa aretoan.Donostiako Udala 
Igandean, hilaren 17an, izango da LGTBIfobiaren aurkako nazioarteko eguna. Hori dela eta, Donostiako Udalak 2025eko gertakari LGTBIfoboen txostena aurkeztu du. Sorginlore elkarteak egindako dokumentu bat, sexu orientazio eta identitateagatiko eraso, diskriminazio eta gorroto delituak aztertzen dituena.
Txostenak 22 gertakari biltzen ditu guztira, aurreko urteetako antzeko kopurua, eta horrek hirian indarkeria mota horrek jarraitzen duela berresten du. Homofobia kasuak dira gehienak –hamazazpi gertakari (%77,3)–, LGTBI+fobia kasuak hiru dira eta transfobia kasuak bi . 2025ean ez da lesbofobia kasurik erregistratu.
“Ezin dugu alde batera utzi errealitate hori: XXI. mendean, pertsona jakin batzuekiko arbuio irrazionala islatzen duten jarrerak eta portaerak daude, sexu orientazioagatik edo sexu identitateagatik soilik. Jarrera horien ondorioak oso errealak dira: beldurra sortzen du, bizikidetza hausten du eta pertsonen duintasuna bezain oinarrizkoa den zerbait zalantzan jartzen du”, nabarmendu du Ane Oiarbide Berdintasun zinegotziak.
Ia erdiak hitzezko erasoak dira
Hitzezko erasoak ia erdiak dira (%43), eta gainerakoak dira hertsapenak (%15), tratu apalesgarria (%13) eta diskriminazioa (% 10). Eraso fisikoek behera egin dute aurreko urteekin alderatuta.
Txostenak dioenez, bide publikoan biltzen dira 22 gertakarietatik hamahiru, eta eraso horiek gertatzen diren gune nagusia da. Espazio pribatuetan ere gora egin dute kasuek, hala nola etxeetan, lan inguruneetan eta kirol klubetan. Gainera, nolabaiteko urtarokotasuna ikusten da, udako hilabeteetan eta azaroan gorabehera gehiagorekin, eta horrek gizarte interakzio handiagoarekin du zerikusia.
Erasotzaileen eta biktimen profila
Txostenak baieztatzen duenez, eraso gehienak gizonek egiten dituzte, kasuen %60 inguru. Bestalde, biktima gehienak gizonak dira (% 68,2), eta kasu askotan bakarrik daudenean jasaten dituzte erasoak. Dokumentuak ohartarazten du bildutako zifrak errealitatearen zati bat baino ez direla, gutxiegi aipatutakoa %80-90era irits baitaiteke, Europako zenbatespenen arabera.
Era berean, txostenak azpimarratzen du gorabehera horiek ez direla gertakari isolatuak, sistema zisheteronormatiboari lotutako egiturazko indarkeria baten parte baizik, diskriminazioa eta bazterketa eragiten jarraitzen duena.
