«Tratu pertsonalak elkartu gaitu auzoarekin»
Arcco Berriko zuzendaria da Idoia Baranguan. Donostiarra izan ez arren, merkataritza guneak auzoarekin eta Donostiarekin duen harremana bikaina dela ziurtatu du. Izan ere, 30 urte igaro dira hilabete honetan (urriaren 7an) Arcco Amarak bere ateak ireki zituenetik.
Idoia Baranguan eta Arantxa Julian, Arcco Berriko langileak.Maddi Viana 
Arcco Amarak 30 urte bete ditu aurten. Zer esanahi du zuentzat horrek eta zer balantze egiten duzue hiru hamarkada hauei buruz?
Nire ustez, 30 urte hauetako gauzarik nabarmengarriena eta esanguratsuena merkataritza gunearen inaugurazioa bera da.
Bere garaian, oso gertaera berezia izan zen hiriarentzat, Donostiako erdigunean merkataritza gune bat ireki baitzen. Aitzindaria zen; merkataritza guneak saltoki handien antzekoak dira, noski, baina gurea auzoko merkataritza gune bat da.
Historia honen jarraipena eraikitzen jarraitzen dugu, eta udal lagapenak uzten digun artean jarraitzea espero dugu.
Zenbat aldatu da Arcco Amara ireki zenetik eta nolako bilakaera izan du?
Ez du bere esentzia galdu, baina erosteko modu berrietara egokitu behar izan da. Online merkataritzara, kontsumitzaileen eta bezeroen ohituren aldaketara, hain zuzen ere.
Nire ustez, gure indarra egoera desberdinetara egokitzeko gaitasuna izan da. Horrek ez du esan nahi gure helburuak %100ean bete ditugunik; baina 30 urte eman ditugu hemen, eta hori ez da gutxi. Niretzat, erronkarik handiena irautea da; ez soilik ireki izana eta inaugurazio bat egitea, baizik eta sektorean eta auzoan 30 urtez irautea.
Negozio batzuek ezin izan dute iraunkortasun maila hori izan, baina Arcco Amaran badira merkatari batzuk, nik historikoak deitzen ditudanak, bertan 30 urte daramatzatenak.
Zerbait nabarmendu behar badut, merkatari historiko horien ahalegin handia da; izan ere, euren negozioari eusteaz gain, aukera eman diete ezartzen joan diren beste negozio batzuen bizikidetzari.
Zer harreman du Arcco Amarak auzoarekin eta hiriarekin?
Auzoarekiko harremana bikaina da; auzoko elkarteak ematen dituen laguntza eta batasuna miresgarriak dira. Urriaren 7an, 30. urteurrena ospatzeko ekitaldira bertaratu ziren.
Nik uste dut tratu pertsonal horrek elkartu gaituela auzoarekin.
Zein erronka nagusiri egin behar diezue aurre gaur egun?
Belaunaldi aldaketari egin behar diogu aurre; merkatari historikoenek irten egin nahi dute, eta bidezkoa eta merezimenduzkoa da.
Bestalde, denbora daramagu hausnartzen zein izango litzatekeen nahi genukeen Arcco Amara zentroa. Horregatik, uste dut gure beste erronka nagusia bezeroen erosteko ohitura berrietara egokitzea dela, gure esentzia bera gutxietsi gabe. Gure leloak dioen moduan, hainbeste eta hain hurbil, hau da, ez dugu galdu behar 30 urtez gure ezaugarri izan den hurbiltasuna.
Hori da erronka nagusia, berrasmatu behar dena berrasmatzearen eta behar dugun iraunkortasunera egokitzeko berritzearen arteko oreka, merkataritza gunearen funtsa diren hurbiltasun eta tratu pertsonalizatu horiek mantenduz.
Bezero batzuek 30 urte daramatzate Arcco Amarara joaten. Zer balio du fideltasun horrek eta zer dio horrek bezeroekin sortu den loturari buruz?
Arcco Amarak anekdota berezi eta xarmant bat du. Izan ere, txikiak zirenean, gurasoekin etortzen ziren bezeroak, orain guraso edo aitona-amona bihurtu dira, eta haien seme-alabekin eta bilobekin etortzen dira.
Honek zer esan nahi du? Bada, bezeroa leiala dela, auzoari leiala zaiola, badaki auzoko denda merkataritza gunean dagoela.
Arcco Amara merkataritza guneko sarrera, 30. urteurrenagatik apainduta.Maddi Viana
Aldatu al da jendeak merkataritza gunea erabiltzeko duen modua? Batez ere erostera etortzen da jendea, ala topaleku ere bihurtu da?
Negozio batzuek funtzionatzen dute, eta oso ondo gainera; hala ere, egia da elkargune bat ere badela. Elkargune garrantzitsua da baita ere, auzoaren elkargunea baita.
Erronka handia dugu, hori egia da, baina, erosketa egiteaz gain, jende ezagunarekin egiten duzu topo. Eta uste dut hori dela Arcco Amarak duen beste pizgarrietako bat: «Begira, bizilagunarekin egin dut topo, auzokoarekin, erosketak egiten ari nintzen bitartean». Lagun arteko elkargune atsegina ere badela uste dut.
30 urteko historiaren ondoren, nola gustatuko litzaizueke izatea Arcco Amara beste 10-20 urte barru?
Lagapena 2044ra artekoa da, horregatik, iraupena apur bat mugatuta daukagu.
1996an egin zen lagapen bat da. Kontuan izan behar da denbora igaro dela, eta horrek eraikinean eta instalazioetan ere zaharkitzea eragiten duela. Horregatik, gure helburuetako bat teknikoa izango litzateke: instalazioak mugitzea eta klimatizazio premiekin eta egon daitezkeen arau eskakizunekin bat etortzea.
Bestalde, dinamizazio komertziala beste helburu handi bat izango litzateke. Betiko negozioak egotea, bezeroei arreta emateko gaitasun fisikoa izatea; izan ere, batzuek produktuak zuzenean ikusi, probatu edo erosi nahi dituzte. Bertan egon nahi duen bezero mota horrek bere lekua izan dezan bermatu behar da. Baina ezinbestekoa da, halaber, online merkatuarentzat leku egoki bat egotea. Horrek sormen handikoak izatea eskatuko digu, eta ez da erraza.
Hasiko duzuen etapa berri honetarako zein helburu ezarri nahi dituzue?
Mundua hain zorabiagarri dagoela ikusita, ez dakit handinahi samarra iruditzen zaidan beste hamar urteren inguruan hitz egitea… Baina egia da inbertitzaileak ez direla egun baterako etortzen; epe luzerako etortzen dira.
Bidean gaude, eta hori merkataritza gunean egin nahi dugun lehen aldaketarekin ikusiko dugu, tamaina ertaineko saltoki bat jartzea, hain zuzen ere. Gainerako saltokiei dagokienez, zenbat jende etortzen den, zer zerbitzu eta zer sinergia sor daitezkeen ikusi beharko dugu.
Bestalde, lanaren jarraipena egiten segitu behar dugu; kontseilutik denbora daramagu horretan, baina jarraipen horren fruituak ez dira egun batetik bestera ikusten, pixkanaka egiten direlako.
Horiek lortzeko, lasaitasuna, pazientzia eta konfiantza behar ditugu. Eta proiektua fidagarria izatea. Urte dezente dira horretan gabiltzanetik; azken sei urteetan bereziki landu dugun kontua da.
Gauza asko dugu egiteko, baina batzuk landuta eta programatuta daude. Horiek ez dira bere kabuz egiten, nik esan ohi dudan moduan: «Aleak ez du aletegirik egiten, baina lagunari laguntzen dio».
