Miss Vicky: badira amaierarik gabeko emanaldiak
Isiltasuna ez da inoiz erabatekoa izaten Viktoria Eugenia antzokian. Teloia erortzean, mende bat baino gehiago duen istorio bat esnatzen da. Miss Vicky da, antzinako Txina aretoan modu traumatikoan hil eta garaiko boteretsuek ezkutatu zuten korista gaztea.
Viktoria Eugenia antzokia, 1921ean.Kutxateka 
Oihala jaisten denean, argiak itzaltzen direnean eta ikusleek besaulkiak uzten dituztenean, isiltasun erabatekoa nagusitzen da antzokietan. Ia erabatekoa. Viktoria Eugenia antzokian, emanaldi amaierako txaloek beste baten hasiera markatzen dute, duela mende bat baino gehiagotik hona, goizaldetan antzezten dutena.
Pasillo hutsak eta ilunpeko palkoak bere maizterrik zaharrenarenak dira orduan: Miss Vicky edo Bittori izenez maitekiro ezagutzen duten korista gazte baten mamuarena.
Txina aretoaren sekretua
1912ko abuztuaren 2an, hiriak gala soinekoa jantzi zuen Viktoria Eugenia inauguratzeko. Europako erregetzaren, aristokraziaren eta goi burgesiaren aisiaren eta kulturaren epizentro bihurtzeko helburuarekin eraiki zuten; hala ere, belle époque-aren glamourraren atzean, bestelako moralitate batzuetako txokoak ezkutatzen zituen antzokiak.
Eraikinaren azken birmoldaketetara arte, palko nagusiaren ondoan Txina aretoa zegoen, bere dekorazioagatik horrela deitua. Historiaren oihartzunek diotenez, gordeleku diskretu hori goi mailako gizarteko gizonek hirian antzezten zuten konpainietako vedette eta koristekin ezkutuko topaketa erromantiko eta haragizkoak izateko erabiltzen zuten.
Hamarkadetan zehar biziraun duen kontakizunaren arabera, korista gazte bat modu traumatikoan hil zen areto horretan, erabateko isiltasunean. Ez zen inoiz ikerketa ofizialik plazaratu, ezta errudunik seinalatu ere. Haren amaiera tristea isilarazi egin zuten, burgesiako izen boteretsuen artean eskandaluak saihesteko.
Baina, hiriak ahaztu bazuen ere, antzokiak ez zuen ahaztu.
Viktoria Eugeniako Txina aretoa, gaur egun.
Zaintzaileak eta teknikariak
Gaur egun, oraindik ere, diotenez, han jarraitzen du Miss Vickyk.
Antzokiko zaintzaile ohi batek tokiko prentsari aitortu zion behin, gaueko errondak bakar-bakarrik egiterakoan, ondoan oinez zihoan presentzia bat argi eta garbi sentitzen zuela. Ez zuen Miss Vicky gaiztotzat hartzen, laguntzailetzat baizik. Hala ere, ilunpean norbaitek begiratzen dizunaren tentsio psikologiko jasangaitzak, segurtasun zaindari batek baino gehiagok kargua uztea eragin du, diotenez.
Teknikarien ekipoek, batzuetan, huts egiten dute arrazoizko azalpen elektronikorik gabe. Baina langileek badakite zer gertatu den: «Miss Vicky lanean hasi da».
Ikusi izan dute, ustez, oihal astun, handi hori nola mugitzen den bere kabuz, antzokiak deskantsatzen duenean. Eta emanaldirik programatuta ez dagoen eta besaulki patioa hutsik dagoen egunetan, itzalek hartzen dutela kontrola. Langile batzuek ziurtatu izan dute palkoen iluntasunetik pertsona baten irudia ikusi dutela iheskor, eskaileretan gora eta behera dabiltzan pauso ikusezinen oihartzunarekin batera.
Betiko ikuslea
Istorio beldurgarrietatik urrun, kondaira hau malenkoniaz tindatuta dago. Miss Vicky bere azken agertokia izan zen horretan zehar dabil, inori minik eman gabe.
Antzokiaren inauguraziotik 114 urte igaro direnean, antzokiak eraldaketak jasan ditu eta Txina areto gaiztoa iraganeko kontua da. Hala ere, paretek badute zer kontatu. Eta zaintzaile bat ilunpean erronda egiten ari den bitartean, edo antzokia hutsik dagoela oihala mugitzen den bitartean, korista gazteak hiriari gogorarazten jarraituko dio bera, ezkutatu zuten burgesek ez bezala, ez zela inoiz emanalditik atera.
