Harrituta
Hiriko luxuzko proiektu baten enegarren iragarpenaren aurrean gaude. Pakea eraikin historikoaren ustiapenarekin lotuta dago, eta helburua, gutxienez, zalantzazkoa da; ez esatearren, Donostiako herritarrek pairatzen duten bizitegi larrialdia okertzeko datorrela, argi eta garbi.
Proiektua Impar Capital funtsekin sustatu da, eta haren matrizea atzerritarra da. Gaur egun hirian luxuzko hotelak kudeatzen dituen Marriott International estatubatuarrarena den The Luxury Collection Residences markak kudeatuko du. Argi dago ez datorrela irtenbidea ematera hirian bizitza proiektu bat garatzea ezinezkoa ikusten duten milaka etxebizitza eskatzaileei.
Piztutako alarma ikusita, eta hotel proiektu bat garatzeko ezintasun materiala ikusita, sustatzaileak azkar eta bizkor atera dira bizitegi erabilerako proiektu bat dela esatera. Baina ikusiko dugu. Paperean, nahi dutena esan ahal izango dute. Inork uste al du proiektu hori, behin eta berriz errepikatzen dutena, luxuzkoa izango dela, etxebizitza eskatzaileen zerrendak murriztera datorrela? Aitzitik, udal administrazioak azken hamarkadan sustatu eta onartutako luxuzko proiektuen segidak etxebizitzen prezioen egungo presiora eraman gaitu.
Urtez urte, gora egin du «luxuzko» etxebizitzen erosketak. Luxuzko etxebizitza mota hori mugatua da, eta horrek prezioen igoera eragiten du hiriko etxebizitza parke osoan, parkea etxebizitza pribatuek osatzen baitute, nagusiki. Eta horrela, hilabetez hilabete, urtez urte, markak hausten dira hiriko etxebizitzen prezioan.
«Ezin dute jendea engainatu, Pakeako proiektuarekin kezkatuta daudela ematen badu ere. Urteetan aritu dira luxuzko proiektu guztiei alfonbra gorria jartzen»
Udal gobernuak, turismoaren sektorearekin batera, urteak daramatza pozarren, destino erakargarria izateaz harropuzten, eta hala izateko etengabe lan egin izanaz harrotzen. Klima aldaketagatik elkar zoriondu dute («eskerrak ez duela lehen bezala euririk egiten eta horrela turista gehiago dauzkagula»), dozenaka lizentzia eman dituzte bizitegi eraikinak hotel bihurtzeko, apartamentu turistikoekin beste alde batera begiratu dute eta, orain, ezustekoak datozela dirudi.
Uste dut gobernu honek donostiarrek etxebizitza eskuratzeko duten errealitateari buruz duen kezka ez dela benetako kezka bat, marketin estrategia bat baizik; izan ere, egoerarekiko gutxieneko enpatia bat erakutsiko ez balute, jendeak aurre egingo lieke. Baina ezin dute jendea engainatu, orain Pakeako proiektuarekin kezkatuta daudela ematen badu ere. Bitartean, urteetan aritu dira mahai gainean jarri dizkieten luxuzko proiektu guztiei alfonbra gorria jartzen.
Orain harrituta daude, baina zer espero zenuten? Legea eginda, tranpa eginda. Bizitzeko omen datoz; seguru asko, aberats batzuek etxe bat gehiago batuko dute munduan zehar dituzten etxeen zerrendan, eta Donostiak etxebizitza batzuk batuko ditu milaka etxebizitza hutsen zerrendan. Hori guztia, azkenean turismo ostatu bihurtzen ez bada, edozein formatutan. Baina, hori bai, ingelesezko izenarekin. Pentsatuko dute horrela luxuzkoagoa dirudiela.
Baina, argi dagoena zera da: gaizki hasten dena, gaizki amaitzen dela.
