Trenak ez badu lorik hartzen, auzoak ere ez
Gizartean bizitzeak berekin dakar, ezinbestean, zenbait eragozpen onartzea. Trafikoaren zarata, aldi baterako obrak edo hiri bizien ohiko zalaparta, aurrerapenaren ordain gisa onartzen dugu askok. Hala ere, eragozpen horiek etengabeak, inbaditzaileak eta jasangaitzak bihurtzen direnean, jada ez dira onargarriak: arazo sozial eta sanitario bihurtzen dira, eta irtenbideak eskatzen dituzte.
Horixe da, hain zuzen, trenbide azpiegituran egindako azken esku hartzeen ondoren hainbat auzotan gertatzen ari dena. Euskal Trenbide Sareak kudeatutako azpiegituraren hobekuntza teknikoa izan behar zuenak, ustekabeko ondorioak ekarri ditu: bibrazio handiagoak, egitura metalikoaren erresonantzia etengabea eta trenaren igarotze bakoitzean nabarmen handitutako zarata.
Loiolan, esaterako, trenbidearen inguruan bizi direnentzat, aldaketa ez da txikia izan. Eta trenaren joan-etorria ez da eguneko une puntual bat: gaueko atsedena eteten du, eguneroko bizimodua baldintzatzen du eta auzokideen ongizatea higatzen du. Gaueko eta goizaldeko ordutegi sentikorrak bereziki kezkagarriak bihurtu dira, eta egoera honek bizi kalitatearen galera ekarri du, auzotar askorentzat.
«Tren garraio publikoa funtsezko tresna da mugikortasun jasangarria sustatzeko. Hain zuzen ere, garrantzi sozial hori dela eta, bere funtzionamenduak oinarrizko eskubideekin bateragarria izan behar du»
Inork ez du zalantzan jartzen tren garraio publikoaren garrantzia. Funtsezko tresna da mugikortasun jasangarria sustatzeko, trafikoa murrizteko eta kutsadurari aurre egiteko. Baina, hain zuzen ere, garrantzi sozial hori dela eta, bere funtzionamenduak oinarrizko eskubideekin bateragarria izan behar du: atsedenarekin, osasunarekin eta ingurune bizigarri batekin.
Azpiegituren eta herritarren arteko bizikidetzak plangintza, etengabeko berrikuspena eta okerrak zuzentzeko gaitasuna eskatzen ditu. Egindako obrak zorrotz aztertu beharko lirateke, eta ondorio negatiboak sortu badituzte, premiazko neurri teknikoak hartu, bibrazioak, erresonantzia metalikoa eta zarata murrizteko.
Gero eta auzokide gehiagok partekatzen duten kezka kolektibo bat da hau. Eta kezka bat indibiduala izatetik kolektiboa izatera igarotzen denean, arreta publikoa eta erantzun argiak merezi ditu; izan ere, gure azpiegituren garapenak oinarrizko ideia bati erantzun behar dio beti: pertsonen bizitza hobetzea.
