«Poztasuna besterik ez dit eman kirolak»
Esaldi gogaikarri horietako bat da «inoiz ez da berandu», baina, Ines Perez Artachoren kasuan (Cenicero, Errioxa, Espainia, 1941), hala da. Intxaurrondotarra da aspalditik, eta, hain zuzen ere, auzoan hasi zen korrika egiten, 54 urte zituela. Hortik, estatuko abiadura lasterkari beteranoena izatera eta hamarnaka domina, garaikur eta errekor lortzera. 85 urterekin, ez du kirola uzteko inolako asmorik.
Ines Perez korrikalaria, duela gutxi irabazitako garaikur batekin.Beñat Parra 
Garaikurrez eta dominez inguratuta ari gara elkarrizketa egiten.
Espainiako txapelketak irabazi ditut, nazioarteko maratoi erdi askotan hartu dut parte, hamabi aldiz egin dut Behobia-Donostia… lasterketa horretan, ia 70 urterekin, hiru aldiz gelditu nintzen bigarren! Entrenatzaileak esaten zidan, lehenago hasi behar nuela korrika egiten; baina batek daki, lehenago hasi izan banintz, orain, agian, erreta egongo nintzateke.
54 urterekin hasi zinen korrika egiten, ezta?
Nire semeak animatuta, bai. Beti izan da oso kirolaria, eta korrika egitera animatzen ninduen, nahiz eta nik ez nuen neure burua horretan ikusten, aurretik ez nuelako inoiz halako kirolik egin. Baina hasi nintzen, pixkanaka, Intxaurrondo ingurutik korrika egiten, eta gustatzen zitzaidala konturatu nintzen.
Horrela, jakin nuen neska batzuk Fortuna klubean elkartzen ari zirela korrika egiteko, eta hara joan nintzen egun batean, entrenatzera. Handik hilabetera, Zarauzko bikotekako lasterketa egin nuen, 18 urteko gazte batekin. Korrika egiten hasi eta segituan hasi nintzen lehiatzen, eta ondo egin nuen, laster hasi bainintzen sariak irabazten. Urtean 48 lasterketa egitera iritsi naiz, askotan sariak eskuratuz.
Lehiatzen hasi eta berehala sariak irabazten hastea ez da gauza makala.
Oso lehiakorra izan naiz beti. Lehenengo urte haietan bazeuden nire mailan ondo lehiatzen ziren batzuk, baina ni onena ematen saiatzen nintzen beti, eta sariak irabazten nituen, egia esan. Horregatik hasi nintzen Europako eta Munduko Txapelketetara joaten.
«Errekorrak ezartzen ari naiz, eta atzetik datozenek nire denborak gainditu beharko dituzte!»
2009an, Sydneyko Beteranoen Olinpiar Jokoetan parte hartzera iritsi zinen.
Berezia izan zen hori. Nire klubeko hainbat kide joan ginen, eta nik 800 metroko proban zilarrezko domina lortu nuen, baita Espainiako errekorra ezarri ere, 3:15-eko denbora eginda. Hamabost egun pasatu genituen han, eta esperientzia polita izan zen, desfileetan parte hartzeagatik eta abar. Itzultzean, gainera, aitortza egin zidaten Gipuzkoako Foru Aldundian.
Bitxikeriaren bat edo beste bizi izan genuen, baita ere. Probetako batera joateko, adibidez, irla batetik bestera joateko itsasontzia hartu behar genuen, baina berandu genbiltzan. Lehorreratzean, oraindik kilometro bat ingurura genuen pista, eta berandu genbiltzanez, korrika joan nintzen; korrika iritsi, komunean arropaz aldatu eta 400 metroko proba egitera. Laugarren gelditu nintzen, probara nekatuta iritsi nintzelako!
Zenbait maratoi erdi egin badituzu ere, abiadura da zure espezialitatea, ezta?
Lehen, iraupen lasterketetarako zein abiadura lasterketetarako entrenatzen nuen, baina entrenatzaileak esan zidan batean edo bestean zentratzea komeni zela. Eta iraupenean trebatuta egotea ondo etorri zitzaidan gero abiaduran zentratzeko. Hain zuzen ere, laster hasi nintzen errekorrak ezartzen, eta errekor asko, oraindik ere, nireak dira.
Estatuko abiadura lasterkari beteranoena zara.
Hala da, bai. Horregatik, errekorrak ezartzen ari naiz, eta atzetik datozenek nire denborak gainditu beharko dituzte!
Egunero entrenatzen al duzu?
Bi egunean behin entrenatzen dut, korrika eta gimnasioa uztartuz. Anoetako estadio txikian eta belodromoan entrenatu ohi dugu, Errenteriako Atletikorekin.
Korrika egiten lehenago hasi izana gustatuko litzaizuke?
Ez zitzaidan burutik pasatu ere egin, ez nuen aukerarik izan. Lan asko egin dut, hori bai, 9 urte nituenetik landa eremuko lanetan ibiltzen bainintzen. Hala ere, orduan ere, haur jolasetan oso azkarra nintzen, ez ninduen inork harrapatzen.
Gainera, emakumeek kirola egiteko aukera gutxi zenituzten orduan.
Ez genuen aukerarik, ez. Pentsa, bizikletan ibiltzeko, adibidez, ez ziguten uzten hanka goiko barraren gainetik altxatzen. Bizitza gogorra izan da.
Ines Perez, bere kirol ibilbideko zenbait oroitzapeni begira.Beñat Parra
Intxaurrondon bizi zara, baina Errioxan jaio zinen.
Amerikako Estatu Batuetan Venezuelako enbaxadoreen zerbitzari lanetan aritu ostean etorri nintzen Donostiara. Denbora bat han pasatu ondoren, Cenicero herrira itzuli nintzen, eta dagoeneko ez nuen neure burua han ikusten; aitak, hain zuzen ere, beti esaten zuen ni ezin nintzela herrian gelditu, bizitza hori ez zela niretzat. Ahizpa bat Donostian bizi zen, eta hona etorri nintzen. Donostian nengoela, hainbat lekutan egin nuen lan urte haietan, ezkondu nintzen arte.
Ondoren, seme-alabak euren bizitza egiten hasi zirenean, 50 urte inguru nituenean, lan egiten hasi nintzen, berriz ere. Etxeak eta atariak garbitzen nituen orduan, nire etxean egin beharrekoez gain. Eta nik irabazitako diruari esker ahal izan genuen etxean obra egin! Gauza asko egin behar nituen, baina osasunez ondo nengoen, eta pozik egiten nuen. Gidabaimena ere orduan atera nuen, bigarren saiakeran.
Eta hortik, kirola egiten hastera eta lehiatzera.
Kirola deskubrimendu bat izan zen niretzat, ez nuen uste hori edukiko nuenik barruan. Eta, egia esan, poztasuna besterik ez dit eman kirolak.
Zein izan da garaipen edo parte hartze bereziena zuretzat?
Denak disfrutatu ditut. Lasterketa bakoitzak bere xarma dauka, eta denetara joan izan naiz beti gogo handiz, kideekin. Gainera, nire senarrak asko jarraitu nau, babes handia eman izan dit lasterketetan eta asko baloratu izan nau beti, baita orain ere; podiumera igotzen nintzen bakoitzean, negar egiten zuen.
85 urteko pertsona gutxi ikusten dira zu bezala kirola egiten.
Egiten ez baduzu, lortutako maila galtzen duzu, beraz, jarraitu behar da kirola egiten. Horregatik, nik jarraitzen dut, gogo handiz.
