Erdi mailako klaseari poema
Azkenaldian, Insausti alkateak etxebizitzaren problematikaren inguruko kanpaina bat antolatu du, hiri honetako «klase ertain handia» deritzona ardatz hartuta. Horretarako, lursail publikoetan saltzeko etxebizitzak eraiki behar direla azpimarratu du. Izan ere, 2015ean onartutako Euskadiko Etxebizitzaren Legeak, argi eta garbi zioen lurzoru publikoa alokairuko etxebizitzetarako erabili behar dela. Atea aspalditik zuten irekita, etxebizitza tasatuen tranparekin, baina orain argi eta garbi egiten dute apustu bide segregatzaile hori sakontzearen alde, zailtasun handienak dituztenei eta kolektibo kalteberei sarbidea murriztuz.
Insausti jaunak badaki publiko guztietara iritsi behar duela, eta berak klase ertaina deitzen duenari dei egiteko diskurtsoari ekin dio. Dei handia, etengabea, sinbolismoz betea, esango nuke. Gizon honek hurbiltasunezko eta adeitasunezko irudi kanpaina handia egin du, hiriko amonak liluratu nahian, baina atzealde ideologiko bat duen diskurtso bat inprimatuz, abegikor eta bidezko izatetik gutxi duena. Jaun hau seinalatzen ari da norentzat ari den gobernatzen, eta ez da hiri honetako gehiengoarentzat.
Bere mezuan, jendea engainatzen saiatuko da, baina errealitatea apelaezina da. Insausti jaunak etxebizitza tasatua eraikitzea proposatu zuenean, ondo asko zekien Donostiako mota horretako azken promozioen prezioa. Ez dezagun ahaztu Intxaurrondoko Pilar klinika zaharraren promozioa, non 2022an Donostiako Udalak gehiegizko prezioak ezarri zituen. Etxebizitza tasatu horietako batzuek 400.000 euro inguruko kostua izan zuten. Insausti jaunak esango al digu zenbatean jarriko dituzten orain?
«Ez gaitezen etsipenean edo engainuan erori. Langile klasea gara, eta ezinezkoa zaigu emantzipatzea, bizitzea, eustea. Ez diezazkigutela ipuin gehiago kontatu»
Jende gehienarentzat eskuraezinak diren prezioez gain, etxebizitza publikoak saltzeko bideratzeak dakarren arazo larria, ondare publikoaren galera eta bizitegi larrialdiaren aurrean gero eta zatituagoa dagoen gizartean eragiten duen desoreka larria izan beharko lituzke gogoan.
Eta bitartean, gogoan dut Benedettiren poema:
Klase ertaina
batzuetan, batzuetan bakarrik,
konturatzen da
(erdi berandu)
peoi gisa erabili zutela
ulertzen ez duen xake batean
eta ez duela inoiz Erregina bihurtzen.
Ezin dugu utzi gu erabiltzen, beste batzuek hiri honetako erakundeak eta lurzorua negozioa egiteko erabiltzen dituzten bitartean.
Titular handiak ateratzen dira komunikabideetan, baina errealitatea da urteak igaro direla eta ez dagoela esku hartze publikorik hutsik dagoen etxebizitzarekin amaitzeko, prezioei muga jartzeko eta espekulazioa geldiarazteko. Pisu turistikoekin ez da amaitzen. Lehen etxebizitzak edo ostalaritzarekin zerikusirik ez zuten bestelako ekipamenduak ziren eraikinetan hotelak ugaritzea sustatu dute. Baina, agian, hori guztia kritikatzeak erradikalegia dirudi.
Bitartean, gobernuan dauden alderdiak ikuskizunean aritzen dira, egun batean PSEk EAJri eraso egiten dio. Biharamunean, elkar besarkatzen dute, paper bustian geratzen diren akordio handiekin.
Ez gaitezen etsipenean edo engainuan erori. Langile klasea gara, eta ezinezkoa zaigu emantzipatzea, bizitzea, eustea. Ez diezazkigutela ipuin gehiago kontatu, eta ez dezatela aitzakiarik bilatu publikoa usurpatzeko eta odolusteko.
