Etxebizitza baino gehiago dago jokoan
Ez da, ordea, Maricarmen hauteskundeetara eraman gaituena. Bere historiak lehendik zegoen krisi politikoa azaleratu du. Espainiako Gobernuak, presaka, bi etxebizitza dekretu eraman zituen Kongresura: batak, besteak beste, pertsona zaurgarrien etxegabetzeen aurkako babesa eta alokairuaren merkatuaren gaineko hainbat neurri jasotzen zituen; besteak, ohiko etxebizitzen alokairu kontratuen egonkortasuna indartu nahi zuen.
Eta biak erori ziren. PPk, Voxek eta Juntsek aurka bozkatu zuten; bigarrenaren kasuan, EAJk eta Coalicion Canariak ere ezetza eman zuten. Emaitza adierazgarria izan zen: 172 boto alde eta 178 kontra lehen dekretuan; 166 alde eta 184 kontra bigarrenean.
«Ez dugu soilik erabakiko Sanchez edo Feijoo, ezkerra edo eskuina. Euskal Herriak Madrilen zenbateko erabakitzeko ahalmena izango duen ere erabakiko dugu»
Hor dago gakoa. Ez dugu soilik etxebizitza politika baten porrota ikusi. Espainiako Gobernuak ez du gehiengorik, eta Kongresuko gehiengo alternatiboa ere ez dago bloke bakar batean antolatuta. PPk eta Voxek gobernuaren politikak eragozteko ahalmena dute; baina Juntsen moduko indarrek, baita euskal alderdi subiranistek ere, erabakigarriak izaten jarraitzen dute.
Sanchezek, egoera horren aurrean, hauteskundeetara deitu du azaroaren 29rako. Bere azalpena argia izan da: Kongresuko gehiengoak herritarren kezka nagusienetako bati, etxebizitzari, bizkarra eman badio, herritarrek beste parlamentu bat aukeratu behar dute. Argudioa ulergarria da, baina galdera ere egin behar da: hauteskundeak dira krisi sozial bati eman beharreko erantzuna, ala gobernagarritasun krisi bati? Maricarmenen kasua ezin da hautetsontzietan konpondu. Etxebizitzaren arazoa ere ez. Baina hauteskundeek erabakiko dute zein indarrek izango duten datozen urteetan arazo horiei erantzuteko ahalmena.
Eta, horrek, Euskal Herritik, beste irakurketa bat eskatzen du. Azaroaren 29an ez dugu soilik erabakiko Sanchez edo Feijoo, ezkerra edo eskuina. Euskal Herriak Madrilen zenbateko erabakitzeko ahalmena izango duen ere erabakiko dugu. Etxebizitza, pentsioak, lan harremanak, zaintza edo zerbitzu publikoak ez dira bigarren mailako gaiak: gure burujabetzaren eguneroko adierazpenak dira.
Maricarmenen etxetik hautetsontzira bide luzea dago. Baina taula gainean piezak mugitzen hasi dira, eta partida ez da Madrilen soilik jokatuko.
