Glamourra
Grammatiké grekotik, latineko grammatika terminora eratorri zena. XVII. mende inguruan, antzinako ingelesera igaro zen, eta, ondoren, eskozierara, gramar edo glamour gisa. Une horretan, ezkutukeria eta arte magikoak praktikatzen zituzten jakintsuak izendatzeko erabiltzen zen. Mende bat geroago, sorginkeria magikoei erreferentzia egiteko erabiltzen hasi ziren, pertsonek objektu jakin batzuk askoz ere modu erakargarriagoan ikus zitzaten eragiten zutenak. Gaur egun, glamourrak luxuari eta harrokeriari egiten die erreferentzia, jatorria ahaztuta, hitzaren boterea alde batera utzita.
Iraileko egun hauetan, urtero bezala, glamour hitza denon ahotan dago. Zenbaitentzat, hiriak egunak daramatza Zinemaldiaren inguruan. Hedabide handien titularrek, batzuetan, ez dute hitz egiten zinema aretoaren barruan proiektatutakoak sortutako zirraraz edo aktore batek rol jakin bat antzeztean egin duen interpretazioarekin publikoa nola sorgindu duenaz. Aldiz, Kursaaleko alfonbra gorriaren glamourra, soinean eraman dituzten jantziak eta Maria Cristinaren ateetara iristeko itxaronaldi luzeak egiten dituzten donostiarrekin aktoreek izan duten jarrera aipatzen dira.
Egun hauetan, publiko zabalarentzat eskuraezinak diren luxuzko jai handiak dituen hiria izateaz gain, kontraste handien hiria ere ikusten da. Gero eta polarizatuagoa den hiri baten aurrean gaude. Ehunka pertsona daude zaurgarritasun egoeran gure hiriko kaleetan bizitzen, bizitoki alternatibarik gabe. Gaur egun, Donostiako etxebizitzen prezioak marka historikoak hautsi ditu, berriz ere. Hemen aberatsek soilik erosten dute etxebizitza.
Badirudi beti gauza berari buruz hitz egiten dugula, baina bizitzak ito egiten gaitu arrazoi berberengatik.
«Ez da kontuan hartzen hiriko gehiengo sozialaren errealitatea. Gainera, glamour handiko giroak kutsatutako alkateak Basque Culinary Centerren ikono edo mugarri arkitektonikoko eraikin berria aipatzen du»
Jai giroa aprobetxatuz batzuek luxuzko markek zabaltzen dituzten arrandian galtzea erabakitzen duten bitartean, ez da kontuan hartzen hiri honetako gehiengo sozialaren errealitatea eta horrek dakartzan zailtasunak. Gainera, glamour handiko giroak kutsatutako alkateak Basque Culinary Centerren ikono edo mugarri arkitektonikoko eraikin berria aipatzen du. XVIII. mendeko horien sorginkeria izan behar du; bestela, ez da ulertzen Manteoko lursaila unibertsitate pribatu bati oparitzea aitzakia gisa planteatzea, eremu degradatu gisa izendatu duenari balioa emateko, hondartzatik hogei metrora dagoen eremua, Gros auzo osoko berdegune bakarra.
Neure buruari galdetzen diot, Manteo eremu degradatua bada, zenbat eremu degradatu daude oraindik Donostian eta nola jokatuko du horietan guztietan? Zer egingo du hiriko beste auzo batzuetan dagoen desberdintasunarekin? Zer berroneratze plan planteatzen da? Zer egingo du irisgarritasun unibertsala bermatzen ez duen Intxaurrondoko anbulatorioarekin? Zer egingo du Bidebietako liburutegiarekin?
