Su festari so
Rammstein alemaniarrek Anoeta estadioa goritu dute milaka zaleren aurrean, eta Donostia berriz ere kontzertu handien mapan kokatu dute.
Till Lindemann abeslaria Christian Lorenz 'Flake' teklatu jotzailea eltzean egosten saiatu zen, beste behin ere, eta arrakastarik gabe.Juan G. Andres 
Aurreikuspen guztiak bete zituen atzo Rammstein gartsuen suaren zirkuak. Alemaniar beteranoek sutan jarri zuten Anoeta estadioa, ia bi orduko emanaldi ikusgarriarekin. Bertatik bertara ikusi, bizi eta berotasuna sentitu zuten 37.000 zale inguruk ez dute berehalakoan ahaztuko.
Luxu hutsa da taldearen 30. urteurrena ospatzeko Europan zehar egiten ari diren estadioen bira Donostiara iritsi izana. Alemaniarren hirugarren bisita da, 2001ean Illunben eta 2004an Anoetako belodromoan aritu ondoren. Hogei urte pasatu dira ordutik, Rammsteineko taldekideak zahartu dira, baina fenix hegaztiaren antzera aritu ziren atzo, errautsetatik su biziarekin berpiztuta.
Ateak 18:00ak pasatxo zirenean ireki zituzten, sorturiko ilara luzeak arintzeko. Ez zen guztiz eraginkorra izan, baina banan-banan eta pazientziarekin sartu ziren Anoeta bete zuten milaka zaleak. Askok ez zuten jakingo alemaniarren aurretik beste talde batek joko zuenik. Zehazki, Abelard bikote frantsesak. Ez diete publizitate askorik egin, eta merezi dute. Kokaleku hobeago bat ere, ziurrenik, askoz ere txikiagoa zen agertoki batean aritu zirelako, estadioaren korner batean kokatuta. Héloïse Hervouët eta Yolande Kouznetsov piano jotzaileen kontzertua 20:45ean hasi zen, eta Rammsteinen abesti ezagunen moldaketak eskaini zituzten. Aurrekari goxo eta atsegina izan zen, eta euren parte hartzea ez zen emanaldi labur horretara mugatu.
Pista itxura hartu zuen zelaia eta harmailak jendez bete ziren alemaniarren ikuskizunari aurre egiteko. Lekua hartuta, zetorrenaren lekuko bihurtu ziren milaka zale. 21:45 inguruan agertu ziren Rammsteineko kideak fabrika handi baten tankerako agertoki ikusgarrian. Argitaratu gabeko Ramm 4 izan zen jo zuten lehena, soinua eta piroteknia probatzeko baliatu zutena. Beraz, lehen momentutik suari so geratu ziren milaka zaleak. Jarraian hainbat klasiko kateatu zituzten giroa goritzeko: Links 2-3-4, Keine Lust, Sehnsucht, Asche Zu Asche eta Mein Herz Brennt. Espero moduan, su hartu zuen Anoetak, gitarren riff zapaltzaileekin eta Christian Lorenz Flake bat eta bakarraren sintetizadoreen erritmoekin. Hasiera indartsua izan zen, nahiz eta soinua guztiz garbia ez izan; dezibelioen eta estadio baten akustikaren zama. Era berean, Till Lindemann abeslari gisa baino hobeto aritu zen antzerki lanetan. Ahotsa berotzea kostatu zitzaion, gezurra badirudi ere, eta tonu aldetik ez zuen behartu.
Rammsteinen su festa, Anoetan.Juan G. Andres
Pirotekniaz harago, atrezzo zaleak ere badira alemaniarrak. Horrela, Puppe kanta makurrerako haur baten orga erraldoia agertu zen agertokian. Lindemmanek, berriz, gainerako taldekideak aurkeztu zituen buruan jarrita zeraman kamera txiki batekin. Hiru pantaila bertikal erraldoietan ikusi ahal izan ziren. Publikoari begira ere jarri zen, protagonismoa emanez. Orgarekin esperotakoa gertatu zen, su eman zioten ikus-entzuleei konfetiak jaurtitzearekin batera. Kontzertuko lehen zatiari bukaera emateko Wiener Blut eta Zeit jo zituzten. Lehenengoan biraka azaldu zen Lindemann, eta bigarrenean ahotsa goratu zuen, oraindik ere kantatzeko gaitasuna duela erakutsiz.
Aurreneko etena Richard Z. Kruspe gitarristak aprobetxatu zuen DJ saio labur baterako. Anoeta estadioa rave dantzagarri bat bihurtu zuen Deutschland abestiaren remix apartarekin. Gainerako kideek gutxira bat egin zuten harekin, soinean traje berezi batzuk zituztela. Argiak kendu eta arropako LED-ak piztu zituzten koreografia bat eskaintzeko —Tron kultuzko filma gogora ekar dezake—. Dantza saioa bukatzean, distortsiora itzuli ziren Deutschland beraren jatorrizko bertsio elektrikoarekin. Intentsitate bera mantendu zuten jarraian, Radio itsaskorrarekin. Zuzenekoetarako oso aproposa dela agerian geratu zen, klasikoez aparte, zaleek gehien gozatu zutena izan zelako.
Kontzertuaren bigarren zatia borobiltzeko beste hiru pieza aski ezagun lehertu zituzten. Mein Teil izan zen lehena, antzezlan klasiko bat irudikatu zuena: Lindemannek Flake hiltzeko nahia. Eltze handi batean sartuta agertu zen teklatu jokatzailea, eta abeslaria harakin hiltzailez mozorrotuta. Hiru su jaurtigailu erabili zituen Lindemannek Flake sutan egosteko. Hirugarrenak sekulako sutea eragin zuen, baina osorik atera zen Flake gizajoa. Ondoren, Anoetara joandako askok desio zuten momentua iritsi zen. Rammsteinek Du Hast ereserkia jo zuen su erakustaldi esanguratsuenarekin. Abeslariak suziri jaurtitzaile batekin sua piztu zuen estadioko hainbat puntutan —guztiak eszenografiaren parte zirenak—. Estadioak eztanda egin zuen, ziurrenik, askok ezagutzen zuten abesti bakarrenetakoa zela. Hirukoa borobiltzeko, Sonne kanta ederraren txanda iritsi zen. Ez zuen aurrekoak bezain harrera beroa izan, baina gaueko pieza onena izan zen, zalantzarik gabe.
Bigarren etena oso bestelakoa izan zen. Batez ere, pistan zeuden zaleak joko gisara bistaratu zituztelako pantaila bertikaletan. Gero, Abelard taldeko bi neskak agertoki txikira igo ziren, eta haien atzetik Rammsteineko bost musikariak. Elkarrekin eskaini zuten Engel abestia pianoekin lagunduta —letra pantailetan jarri zuten jendeak abestu zezan—. Momentu berezi eta hunkigarria izan zen. Ondoren, taldekideak hiru txalupen bidez joan ziren agertoki txikitik handira ikus-entzunezkoen gainetik. Azken txanparen hasiera izan zen. Izan ere, lau kanta elektriko askatu zituzten: Ausländer, Du Riechst So Gut, Pussy eta Ich Will. Su festaren artetik, ikusgarriena, nolabait, Pussy izan zen, Lindemann jaunak hankartea irudikatzen duen kanoi handi batera igo zelako, eta aparra jaurtitzeari ekin zion. Alemaniarren zuzenekoetako iruditeriaren beste klasiko bat da. Musikalki, Ich Will klasikoaren mantendu zuten sua piztuta, nola gainera.
Rammstein taldeko kideak beraien izen bera duen abestia jotzen.Juan G. Andres
Hirugarren eten bat ere izan zuen emanaldiak, eta zaleak konturatu ziren azkena izango zela. Taldearen izen bereko kantarekin itzuli ziren taula gainera, eta taldekideak ere sutan jarri ziren. Lindemannek motxilatik askatu zituen suziriak, eta gitarristek beraien musika tresnetatik. Beroaldia hozteko asmorik gabe iritsi zen amaiera Adieu abestiarekin. Agurtzeko darabiltena da, eta duen in crescendo-a oso lagungarria da horretarako. Bukaeran bada ere, Eskerrik asko sakon bat esan zuen Lindemannek, 23:57 zirenean. Behar bezala agurtzeko, taldekideak igogailu batean desagertu ziren agertokiko dorre ikusgarrian gora, eta azken zartako batekin desagertu ziren.
Bitxikeria moduan, komeni da aipatzea Rammstein taldeko kideek Mutrikuko jatetxe batean afaldu zutela pasa den asteburuan. Opari gisa herriko Soa taldearen diskoa eraman zuten. Lan horren izenburua ezin aproposagoa da alemaniarren ikuskizuna azaltzeko. Suari so.
