«Zinemaldian lan egin arren, glamourrarekin ez dut inongo harremanik»
Zinemaldia bukatu berritan, balorazioa egin eta hurrengo urtekoari begira hasi dira lanean Zinemaldian. Amaia Serrulla (Gros, 1990), 2011tik ari da lanean Zinemaldian eta, egun, Pensamiento y Debate ataleko arduraduna da. Lehen, Zinemaldia «gainetik» pasatzen zitzaion, energia gabe utziz: «Ez dakit heldua egin ote naizen edo zer, baina orain lasaiago bizi dut». Tabakalerako kafetegian egin dugu zita, noski.
Amaia Serrulla, Zinemaldiko langilea.Xalba Ramirez 
Zergatik leku hau?
Leku bat aukeratzeko esan zenidan, baina nik ez daukat taberna bat bakarra. Hemen ordu pila bat pasatzen ditut, eta gauza mordoa pasatu zait, egunero etortzen naizelako. Tabakalerako langile asko auzoko tabernetara doaz: Riojanos, Estrella… baina ni hona nator, egunero. Naturalena iruditu zait.
Noiztik ari zara Tabakaleran lanean?
Ireki zutenetik.
Hamar urte.
Bai. Zinemaldian egiten dut lan 2011tik. Hasieran, Vikoria Eugenian geunden eta Tabakaleraren irekierarekin batera etorri ginen hona.
21 urterekin hasi zinen, beraz.
Bai, hasieran, unibertsitateko praktikak ziren. Egitura asko aldatu da eta garai hartan Gazteen Epaimahaiak hainbat sailen ardura genuen –Zinemira, New Directors…–, NESTen ere aritu nintzen, eta 2015ean sartu nintzen Hautespen Batzordean.
NEST izan da zure lan ildo nagusietako bat. Baina zer da?
Duela 22 urte sortu zen, gauza txiki baten moduan. Eskolen arteko topaketa bat zen, film laburrak eskaintzen ziren. Asko profesionalizatu da azken urteetan, eta Zinemaldiak ere apustu handia egin du. Urteek aurrera egin ahala, asko handitu da eta nazioarteko eskola pila batetatik bidaltzen dizkigute lanak: Zinemaldi barruan dagoen beste Zinemaldi bat da. Badirudi izango dela gauza amateur bat, baina ez.
Gerora ibilbidea izango duten zinemagile asko izaten dira.
Asko gustatzen zaigu NESTen edo Ikusmira Berriak-en hasi diren eta urtetan zehar handitzen doazen zinemagileak ikustea. Gure ametsa beti da Sail Ofizialean egotea. Isabel Lamberti egon zen Volando Voy film laburrarekin NESTen –La Cañada Realen egindako proiektu bat zen–, eta film horren garapena Zuzendari Berriak-en egon zen, sari nagusia irabaziz.
Z365 deitzen diozue urte osoko programazioari.
Zinemaldia etengabeko gogoetan dago eta jasangarritasunaren eta parekidetasunaren inguruan hausnartu dugun moduan, hirian dugun inpaktuan asko pentsatzen dugu. Zinemaldia oso finkatuta dago astebeteko ekitaldi gisa, baina urte osoan zehar gauza mordoa antolatzen dugu, hiriari itzultzeko hiriak guri ematen diguna. 2020an hasi zen Z365, baina betidanik egin dira gauzak.
«800 film inguru ikusi behar izaten genituen, martxotik uztailera. Eromena da. Apur bat galdu egiten da disfrutatzeko modua»
Pensamiento y Debate ataleko arduraduna zara zu.
Arduraduna eta kide bakarra [barrez]. Generoaren eta jasangarritasunaren inguruan hausnarketak abiatu ditugu, baita erasoen inguruko protokolo bat garatu ere. Mahai inguruak, hitzaldiak, emanaldiak… Pelikula izatera iritsi gabe, zinemarekin zerikusia duten gauza guztiak dira Pensamiento y Debaten antolatzen ditugunak.
«Zinemaldian lan egiten dut» esaten duzunean, jendeak edozer imajinatuko du.
Guk, azkenean, bulegoko lana egiten dugu. Lan egiteko materiala flashi-agoa izan daiteke, baina azken finean, txostenak, datu baseak, bilerak eta ordenagailuko lana da [barrez]. Zinemaldian lan egin arren, glamourrarekin identifikatzen duzun ia ezerekin ez dut harremanik nik.
Jada Hautespen Batzordean ez zauden arren, urte askoan aritu zara bertan.
800 film inguru ikusi behar izaten genituen, martxotik uztailera bitarte. Kideen artean banatzen dira, baina guztiak ikusi behar dira. Eromena da. Apur bat galdu egiten da disfrutatzeko modua. Edonola ere, hautatzen ditugun filmek ez dute zertan gure gustukoak izan behar. Beste zerbait da baloratu behar dena.
Ez dago mundu guztiari gustatuko zaion filmik.
Modu ezberdinean baloratu behar dira. Agian ez nau hunkitu edo aspertu nau, baina zinematografikoki irizpide batzuk betetzen ditu, zinema jaialdi baterako aproposak direnak. Hori da gure lana.
Gertatu izan zait pelikula batzuk askotan ikusi behar izatea. Work In Progress-etara aurkezten zen film bat –ez dut esango zein– sei aldiz ikusi behar izan nuen. Ezin nuen gehiago pelikula horrekin! [barrez].
Beste inork oraindik ikusi ez duen film ederrak ikustea ere tokatuko zitzaizun.
Bai, eta hori oso ederra da! Honako hauek oroitzen ditut, adibidez: Te prometo anarquía (Julio Hernandez Cordon), Los nadie (Juan Sebastian Mesa), We are who we are (Luca Guadagnino) eta Long days journey into the night (Bi gan).
«Tabakalerako ekosistema»-k asko aldatu al du egoera?
Aldaketa izugarria izan da, noski. Zine eskola ez litzateke sortuko bestela, adibidez.
Eta Donostia, aldatu al da?
Niretzat bai, behintzat. Urtero datoz 45 gazte zinemaren inguruan ikasteko eta gauzak egiteko gogoz. Ea kalean nabari den hori? Hori beste gogoeta bat da. Ez dakit nik Donostia bereziki irekia den. Tabakalerako jendea Tabakaleran ibiltzen da; ez dakit nongoa ez dakit non… Hiri honetan gauza pila bat gertatzen dira, baina tribu artean banatzen dugu guztia eta guztia «lasaiagoa» izatea nahiko nuke, ez izatea horren zurruna. Aurreiritzi asko sortzen ditugu eta elkarrekin nahastea kostatzen zaigu. Hori aldatzea gustatuko litzaidake
HAMABIETAN BERMUTA
Kafea eta gaileta.Xalba Ramirez
Kafesnea eta Guembita
Non: Taba. Mandasko Dukearen Pasealekua, 46,
Prezioa: 3,60 euro.
